The Duryodhanas-The Poem of the Week-48

दुर्योधनहरू

एक हुल दुर्योधनहरू पसेर

एक हुल दुस्सासनहरू पसेर

हस्तिनापुरलाई बरबाद पार्न कस्सिएका छन,

सकुनीहरू मख्ख छन

आफ्ना योजनाहरू सफल भएकोमा।

सकुनीहरू,

दुर्योधनलाई आफ्नो महत्वाकांक्षाको घोडा बनाएर

धृतराष्ट्रलाई रथ बनाएर

कुरू क्षेत्रमा घचेट्दै छन,

हस्तिनापुरको राजा बन्ने सपना देख्दै छन।

आफ्नै वंश विनास गर्न उद्धत

दुस्सासनहरू, दुर्योधनहरू अनि धृतराष्ट्रहरू

सकुनीको चालमा परेर महा पाप गर्दै छन,

अत्याचारको पराकाष्टा पार गर्दै छन।

दुर्योधनहरू

दुस्सासनहरू

आफ्नै इज्जत (द्रौपदी) लाई निर्वश्त्र पारेर

नाङ्गो शरीर हेर्न प्रतिस्पर्धा गर्दे छन,

उत्सवहरुको खुसी मनाउँदै छन।

दुर्योधनहरू

दुस्सासनहरू

धिक्कार छ तिमीहरुलाई

सकुनीको छलमा परेर

आफ्नो विवेक आफैले लिलाम गरेकोमा

धिक्कार छ

धृतराष्ट्रहरूलाई पनि

मोहमा परेर सत्यको पक्ष नलिएकोमा।

अनि देवव्रत, तिमीलाई पनि धिक्कार छ

भो अब भिष्म पिताम्हको मान पदवी फर्काइ देऊ

हस्तिनापुरको जनतालाई,

अनि घोषणा गर

मेरो मूर्खताले गर्दा

दुस्सासन, दुर्योधन, धृतराष्ट्रहरूको

अत्याचारहरु टुलु टुलु हेर्नु बाहेक

केही पनि गर्न दिंदैन।

हस्तिनापुर बरबादको योजनाकार

सकुनीहरूलाई दण्डित गर्न सक्दैन।    

Photo: Google

 

(C) Bishwa Raj Adhikari

Poem of The Week-I Had No Answer

I Had No Answer

The other day, when I was passing by a building,

my little daughter asked me, “Dad, what is this?”

“This is the police office”, I replied.

“What is it for?”

I said, “It controls crime by enforcing the laws.”

“Why do people commit crime?”

“It is human nature.” I tried to escape the question.

“Do animals commit crime?”

I had no answer.

                                                                                                 
The other day, when I was passing by another building,

she asked me again, “What is it?”

“This is the parliament building. This is a place where elected people make rules to govern the people.” I said.

“Why do people need to be governed? Why can’t they live free?”

“If there are no rules and laws, there will be anarchy.” I explained.

“Do animals need laws?”

I had no answer.

The other day, when I was passing by yet another building, she asked me again.

“What is this building for, dad?”

I replied, “This is the supreme court. This is the place where people are given punishment for their wrong doings.

“Why can’t people behave properly without the courts? Do animals need courts?”

My daughter continued, “Can I ask you a different question?”

“Sure.” I replied.

With an astonished face she asked, “Dad, aren’t we taught that humans are more civilized than animals, although they do not need police office, parliament and courts?”

I had no answer.

Does anybody know the answer?

Bishwa R. Adhikari

A Poem About Tihar Festival

Erected Walls-Poem of the week-47

Erected Walls

Erected walls,

made of iron and stone,

cannot block the flow,

that touches the brain and heart with love and truth.

Air, sea, and birds,

defy boarder petrol’s rules.

That you never understood and tried to overturn them.

And you witnessed,

pieces of Berlin wall,

built to block the voices

which came from free hearts

that should be heard!

Bishwa R. Adhikari

His Life-Poem of the week-46

 उसको जिन्दगी

कहिले जिन्दगी नेताको भाषणमा देख्यो

कहिले जिन्दगी नेताको आसनमा देख्यो

कहिले जिन्दगी प्रदर्शनमा देख्यो

कहिले ठूला ठूला दर्शनमा देख्यो

कहिले जिन्दगी जुआको खालमा देख्यो

कहिले जिन्दगी रित्तो थालमा देख्यो

कहिले जिन्दगी झूठको संसारमा देख्यो

कहिले नाफा मात्र् हुने अनौठो बेपारमा देख्यो

कहिले जिन्दगी उकालो कहिले ओर्हालोमा देख्यो

हिंडेर थाके पछि पहिले जहाँ थियो आफूलाई त्येहीं देख्यो

Bishwa Raj Adhikari 

Your Turn-Poem of the week-45

आफ्नो आफ्नो पालो

छोपिंदैन भन्छन घाम

सात बादल थपे पनि

रोकिंदैन ज्योति कत्ति

जे जस्तो परे पनि

तर जति जति उघ्रियोस भन्छन

कालो हुँदै गएको  छ आकाश

बादलले छोपिएर आज किन यस्तो

देखिएको छ निर्धो अति तेज प्रकाश

समयले पार्दो रहेछ तर कहिले

प्रदीप्त घाम पनि बाक्लो कालो

नियतिको खेल हो हजूर

कहिले यसको कहिले उसको पालो

Bishwa Raj Adhikari

Why are you so cruel?-Poem of the week-44

Why are you so cruel?

Time, O cruel Time!

Why are you so heartless?

Why are you so callous?

Have you ever think on that?

With your sharp sword,

you cut my childhood.

You cut my youth so brutally.

You are waiting to kill me,

on the time you decided.

But I still respect you.

I respect you,

for your dutifulness,

for your sincerity.

I know, you are only,

honest and fair.

Bishwa Raj Adhikari

The Time-Poem of the week-43

The Time

I asked a stranger who he was.

He said “I am close to you, not very far.”

“If you recognize me, I am worth million Dollars

If not just a lost sailor.”

“Try to use me now I am very perishable

I am not that which is reusable.”

"All know me, everywhere I am prime 

I direct and control all, my name is Time"

Bishwa Raj Adhikari

Curse-Poem of week-42

Curse

Time came to me.

Passed gently without making any sound.

When I saw him,

he was gone so far.

I yelled “Hey, come back!

I want to see you! I need you!”

Time laughed loudly and said

"I am cursed,

I never walk back." 

Bishwa Raj Adhikari

I Missed-Poem of week-41

 I Missed

The moment I couldn't use.

Now I know it has no excuse.

I regret, what made me do so.

It was not my fault though.

Culprit was the cruel time

Compelled me to do that big crime

Bishwa Raj Adhikari

Life The Mystery-Poem of the week-40

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले बुझे जस्तो

कहिले नबुझे जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले स्थिर ताल जस्तो

कहिले समुद्री छाल जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले हराएर खोजे जस्तो

कहिले हराउँछु सोंचे जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले शरद याम जस्तो

कहिले पोल्ने घाम जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले भोग्ने रहर जागे जस्तो

कहिले रहर अन्त लागे जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले भीडमा पनि एक्लो छु जस्तो

कहिले एक्लो नै भीड हुँ कि जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले बाटो हराए जस्तो

कहिले बाटो पाए जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

कहिले बुझे जस्तो

कहिले नबुझे जस्तो

यो जिन्दगी खोइ कस्तो कस्तो

विश्वराज अधिकारी

The Coat-Poem of the week-39

कोट

जिन्दगीलाई कोट जस्तो झुन्डाएर

कहिले जाडोको कहिले उत्सवको प्रतीक्षा गरि रहेको छ ऊ

कहिले उसले कोटको उपहास गर्छ

कहिले कोटले उसको

यस्तै यस्तै समय भोगि रहेको छ आजभोलि ऊ

च्यात्तिएको कोट उसको

मक्किएको कोट उसको

अठोट गरेर न फाल्न सक्छ

लगाउँदा खुसीमा न नाच्न सक्छ

पीडाले भरिएको मन लिएर आज भोलि हाँसिरहेछ ऊ

जिन्दगीलाई कोट जस्तो झुन्डाएर

कहिले जाडोको कहिले उत्सवको प्रतीक्षा गरि रहेको छ ऊ

विश्वराज अधिकारी

The Desires-Poem of the week-38

The Desires

I say

“Only some desires are fulfilled,

most are always killed.”

Desires stand before me and ask

“You need to fulfill all that’s your task.”

Some question me- why are you so coward?

That will take you downward.  

I ask desires “Be in size,

in my hard times  must be wise.”

Desires say “Good bye then,

how can l live with you having always pain?

Better to choose riches‘ company.

Enjoying having always ceremony.”

Desires remind me “you can kill me any time,

you are used to commit such a crime.”

Bishwa Raj Adhikari

The Moments-Poem of the week-37

The Moments

Believe me,

I turned the time backwards

at the point your beauty fascinates,

my youth  is there and your charms. 

Let’s celebrate the moment,

enjoy the sky down  while we are so up,

walking around on it.

Flowers all over as far we see.

With forever fragrant on it,

 only we feel.

Perceive the moments as

with endless dreams,

beyond the reality

But bundle of joys.

Forget the real time we are in.

Just think we are in the moments,

at that point we passed and shared,

with never ending joy.

Far from transactional life

only with love and trust.

Let’s celebrate the moment.

On the  imaginary playhouse.

Believe me,

we are years and  years back.

The moments we like most.

Bishwa Raj Adhikari

                                                

At The End of The Night-Poem of the week-36

केवल एक पहर बाँकी छ

रातको केवल एक पहर बाँकी छ

भन्नु पर्ने कुरा कति कति बाँकी छ

नसोँचेको कहाँ हो र तारा टिपि निधार भरि सजाउने

इन्द्रेणीको सातै रंग मुहारमा फैलाउने

आकास छुने रहरमा केवल पछारिऐं यसरी

चोट चोट पिडै पिडा शरीर भरि बेस्सरी

रातको केवल एक पहर बाँकी छ

भन्नु पर्ने कुरा कति कति बाँकी छ

जीवन केवल दुखै दुखको सार भयो

घाटामा रित्तिएको वेपारीको वेपार भयो

रातको केवल एक पहर बाँकी छ

भन्नु पर्ने कुरा कति कति बाँकी छ

इच्छा सागर फेलियो सुदूर सुदूर देशमा

लालसा चारै तिर जिवनको भेषमा

समय आगोमा जलेर आकांक्षा महल खरानी भयो

जहिले पनि ओर्हालो देख्न अब त बानी भयो

रातको केवल एक पहर बाँकी छ

भन्नु पर्ने कुरा कति कति बाँकी छ

उमेर राजमार्गमा दौड यो जिन्दगी

गन्तव्यहीन दिसामा भौतारिएको कहानी

दौडिंदा दौडिंदै केहि पाउला अटुट आश छ

नमेटिएको मसँग अझै एउटा प्यास छ

रातको केवल एक पहर बाँकी छ

भन्नु पर्ने कुरा कति कति बाँकी छ

विश्वराज अधिकारी

Forced To Think So-Poem of the week-35

यही सोंच्न कर लाग्छ

आज भोलि मान्छेहरु किन

केवल अनेक छल लाग्छ

स्वार्थ र लोभ हुर्काउने

आधुनिक मल लाग्छ

आफ्नै स्वार्थको भारले

थिचिएका छन सबै

जसलाई हेर्यो भास्सिंदै छन

कहिले नउठ्ने हुन कि

कहाली लाग्दो डर लाग्छ

कहिले नअघाउने भोक छ

अन्तहीन आवश्यकतामा न कुनै रोक छ

जिवनको हर घडिमा केवल

अपार धन सुबिधाको मोह छ

हरेक दिन मानिस लोभमा सुत्छ

लोभमा नै जाग्छ

मानिसले अब त आफूलाई नै भुल्ने हो कि

हरपल यही सोंच्न कर लाग्छ

विश्वराज अधिकारी